قول چهارم ) : داود ( ع ) مشغول عبادت بود ، كه يك مرد و زن براى دادرسى به نزد او آمدند ، و داود براى آنكه زن را بشناسد ، به صورت او نظر كرد و اين امرى مباح است ، امّا نفس او به زن مايل شد ، لذا ميان آن دو حكم به طلاق كرد ، بعد وقتى براى عبادت پروردگارش رفت فكرش مشغول اين ماجرا بود و به همين جهت استغفار كرد . قول پنجم ) : استغفار او به جهت تعجيل در صدور حكم براى آن دو ملك بود ، چون بر او واجب بود كه ادّعاى دو طرف مخاصمه را بشنود ، امّا عجله كرد و فراموش نمود تحقيق كند ، به همين جهت هنگام عبادت به درگاه الهى استغفار كرده . رازى نيز بعد از ردّ اين روايتى كه به داود نسبت گناه مىدهند دلايلى بر بطلان آنها اقامه مىكند . روايت شده گروهى از كفّار نقشه كشيدند كه داود ( ع ) را در روزى كه مشغول عبادت و طاعت پروردگار است به قتل برسانند و منتظر فرصت بودند تا اينكه روزى در محراب عبادت بر او وارد شدند ، امّا هيبت و شوكت او مانع از عمل آنها شد ، به وحشت افتادند و به دروغ گفتند : ما دو نفر متخاصم هستيم . . . . . الى آخره . در ادامه مىگويند : در قرآن هيچ لفظى كه ملتزم به نسبت دادن گناه به داود باشد وجود ندارد ، مگر چهار لفظ : اوّل ) : وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ [ 1 ] . دوّم ) : فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ [ 2 ] . سوّم ) : أَنابَ [ 3 ] . چهارم ) : فَغَفَرْنا لَهُ ذلِكَ [ 4 ] . امّا به نظر ما اين الفاظ ابدا دلالتى بر صدور گناه از داود ( ع ) ندارد و بيان آن اين است : 1 - وقتى آن دشمنان به قصد قتل داود بر او وارد شدند ، داود به علم نبوّت متوجّه شد و تصميم به انتقام از آنها گرفت ، امّا به جهت رضاى الهى از آنها درگذشت و اين واقعه فتنه و آزمايشى بود كه خداوند او را با آن امتحان نمود و استغفار او از قصد انتقام بوده و غفران الهى از بابت همين قصد و همّت او بود .

--> [ 1 ] سوره ص ، آيه 24 . [ 2 ] سوره ص ، آيه 24 . [ 3 ] سوره ص ، آيه 25 . [ 4 ] سوره ص ، آيه 25 .